Φόβος λοιπόν.

«I hate to say this, but this place is getting to me. I think I'm getting the fear»

Η ζωή μας είναι οι επιλογές μας και οι επιλογές μας είναι οι φόβοι μας. Είμαστε οι επιλογές μας. Σε κάθε δυνατή στιγμή της καριέρας μας ως άνθρωποι βρισκόμαστε μπροστά σε κάποιο δίλλημα. Τουλάχιστον δίλλημα. Την στιγμή που μας βαράει ο δίλλημας το καταλαβαίνουμε ή όχι ανάλογα με τη διάθεση ή/και την πνευματική μας κατάσταση. Τι κάνουμε τότες; Μερικοί ψάχνουμε να δούμε από πού μας ήρθε και μας βάρεσε. Άλλοι επιλέγουμε. Επιλέγουμε το εύκολο.

Επιλέγουμε να παραγγείλουμε πίτσα αντί να μαγειρέψουμε, να ακούσουμε μουσική αντί να συνθέσουμε κατιτίς, να ακούσουμε μια ιστορία αντί να δημιουργήσουμε ένα παραμύθι, να δούμε τηλεόραση αντί να φανταστούμε, να συνεχίσουμε το επάγγελμά μας αντί να τα μουντζώσουμε όλα και όλους και να φύγουμε.

Επιλέγουμε. Και οι επιλογές μας είναι αυτές που μας διαμορφώνουν. Οι φόβοι μας είναι αυτοί που μας διαμορφώνουν. Προβάλλονται πάνω μας. Γινόμαστε πιο όμορφοι ή πιο άσχημοι. Πιο σοφοί ή πιο υπάκουοι. Πόσο πολύ φοβόμαστε;

«It's okay. He's just admiring the shape of your skull»

Δεν λέω ότι είμαστε πρόβατα (electric ή μη). Απλά το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και της επιβίωσης κάποια στιγμή επικρατεί. Αυτά τα ποταπά αισθήματα. Φοβόμαστε. Φοβόμαστε να μπούμε στο άλλο. Φοβόμαστε να πεθάνουμε μπας και δεν αναστηθούμε. Γιατί αν διαλέξεις το ΑΛΛΟ, σκοτώνεις ΑΥΤΟ. Αυτό που είσαι τώρα. Ο φόβος μας κάνει πιο ανθρώπινους. Η επιλογή του άλλου μας κάνει μικρούς ήρωες. Εσύ πόσους πραγματικούς μικρούς ήρωες ξέρεις;

Συνειδητοποίηση. Σε κάποια φάση συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να σκέφτεσαι άλλο. Έκανα το σωστό; Έκανα το λάθος; Περιμένεις απλά να το μετανιώσεις. Ότι και να κάνεις έχεις μια ταμπέλα. Ακόμα και όταν διαφέρεις είσαι «αυτός που διαφέρει». Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Οπότε κι εγώ παρατηρώ. Δεν με αγγίζουν. Δεν τους αγγίζω. Δεν με αγγίζουν αυτοί, οι φόβοι τους, οι επιλογές τους, οι ταμπέλες τους τα εγώ και τα θέλω τους. Έχω κι εγώ τα δικά μου. Τα δικά μου κόμπλεξ, τις δικές μου μάχες, τις δικές μου χαρές, τους δικούς μου ενθουσιασμούς, τις δικές μου ταμπέλες για να βάλω. Δεν ζητάω να συμμετάσχουν γιατί αυτοί είναι αυτοί και εγώ είμαι εγώ. Ή μήπως δεν είμαι; Δεν τους ζητάω να αλλάξουν γιατί αυτοί θα προσπαθήσουν να αλλάξουν εμένα. Παρατηρώ λοιπόν. Παίζω και παρατηρώ. Στην Μονόπολη πιο συχνά ήμουν η τράπεζα. Έχω καιρό να παίξω Μονόπολη.