*

όλα τα άκρα είναι ίδια

όλα τα άτομα είναι ζεύγη

ο χρόνος είναι σπειροειδής

η ιστορία επαναλαμβάνεται σπειροειδώς

επίσης ζούμε σε σπείρα

η αρχή είναι το 3

το μηδέν δεν υπάρχει

you can't have something from nothing

*

Αυτό το ημερολόγιο είναι ο εαυτός μου γραπτά διατυπωμένος, οπότε δεν είναι ακριβώς ο εαυτός μου, αφού ο εαυτός μου δεν γράφεται, βιώνεται μόνο.

Έξαλλοι άνθρωποι

Αδύναμοι και κούφιοι χαρακτήρες, συνηθισμένοι σε μια αιώνια υποταγή σε άλλους, όταν κάποτε ξυπνάει μέσα τους το φιλότιμο και θέλουν να δείξουν σταθερότητα και συνέπεια, σκοντάφτουν πάντα σ' ένα φράγμα, σ' ένα όριο της σταθερότητας και της συνέπειάς τους.
Η διαμαρτυρία τους είναι συνήθως στην αρχή εξαιρετικά έντονη.
Αυτή η ένταση μάλιστα μπορεί να φτάσει μέχρι μανίας.
Ρίχνονται με το κεφάλι τους στο εμπόδιο, κλείνοντας τα μάτια τους, επιχειρώντας να σηκώσουν ένα φορτίο υπερβολικά βαρύ γι' αυτούς.
Μα όταν φτάσουν σ' ένα ορισμένο σημείο, κάτι τέτοιοι έξαλλοι άνθρωποι, σα να τρομάζουν με την ίδια τους την παραφορά, σταματούν ξαφνικά, εντελώς αποκαμωμένοι και αναρωτιούνται τρομαγμένοι:
"Τι είν' αυτό που έκανα;"
Ύστερα γίνονται αισθηματικοί, αναζητούν εξηγήσεις, γονατίζουν, ικετεύουν τη συγνώμη, παρακαλούν να 'ναι πάλι όλα όπως πρωτύτερα.
Και όσο το δυνατόν γρηγορότερα.

Promise?

Θέλω να μου υποσχεθείς ότι θα είσαι πάντα γενναία - πως όταν εκμεταλλευτές μεταμφιεσμένοι σε δημόσιους υπαλλήλους σου προσφέρουν προστασία από παραφουσκωμένους κινδύνους, θα τους γυρίσεις την πλάτη και θα φύγεις χοροπηδώντας.

Ότι δεν θα τρέμεις μπροστά σε γέρους με τίτλους και προπαντός ότι δεν θα φοβηθείς ποτέ να αγαπήσεις, ούτε καν όταν υπάρχει πιθανότητα να μη σου ανταποδώσουν την αγάπη σου.

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΝΑΒΕΙ ΤΟ ΠΟΥΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΕΚΑΤΟΔΟΛΑΡΑ, ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

Εκείνο που ανάβει το πούρο της ψυχής είναι η προσωπική ελευθερία και όχι τα εκατοδόλαρα, και ελπίζω να σας το μαθαίνουν αυτό στο νηπιαγωγείο.

Ζωή σημαίνει να παραιτείσαι από την απαίτηση της ζωής για χάρη της ζωής του Άλλου.

“Ερωτευόμαστε σαν τις χελώνες, θωρακισμένοι ανεπίγνωστα στο άθραυστο κέλυφος της θνητότητας, δηλαδή του εγώ. Ζούμε το θαύμα του έρωτα ο καθένας από μόνος του, ο άλλος είναι μόνο η αφορμή. Ώσπου να συντριβούν οι ασύμπτωτοι πόθοι μας πάνω στα αράγιστα κελύφη.”

“Λογική του εγώ, ασύμπτωτη με την αλήθεια του έρωτα: όταν όλα επιτρέπονται, δεν θυσιάζεις τίποτα, δεν διακινδυνεύεις τίποτα, άρα αποκλείεται να ερωτευθείς. Αν μείνεις πιστός στην απαγόρευση, πάλι το εγώ δεν ραγίζει, η θωράκισή του δεν συντρίβεται, άρα είσαι και πάλι αποκλεισμένος από τον έρωτα.”

έρωτας = θάνατος, έρωτας ≠ θάνατος

Πεθαίνουμε μόνοι.

Ζούμε μόνοι.

Ερωτευόμαστε μόνοι; Ερωτευόμαστε;

“Στην εμπειρία του έρωτα είμαστε όλοι πρωτόπλαστοι. Η πείρα των άλλων δεν μας μαθαίνει τίποτα για τον έρωτα.”

Τις εμπειρίες σου τις μαθαίνω μέσα από εσένα.

Γιατί εσύ είσαι οι εμπειρίες σου.

Μαθαίνω τον έρωτά σου μέσα από τα μάτια σου. Μέσα από τους τρόπους σου.

“Όχι να υπάρχεις, και επιπλέον να αγαπάς. Αλλά να υπάρχεις μόνο επειδή αγαπάς, και στο μέτρο που αγαπάς.”

Δεν την αισθάνομαι την ζωή χωρίς έρωτα.

έρωτας = ζωή

Τίποτα

Με ρωτάς τι να θέλω από σένα
Κι εγώ είμαι χαμένος από τον προορισμό μου
Και χαζεύω ένα από τα ομορφότερα τοπία που έχω δει
Κι εσύ με ρωτάς γιατί δε συνεχίζω

Δίνω άδεια στις αισθήσεις μου

Τι μπορεί να εξομολογηθεί κανείς που να αξίζει τον κόπο ή που να είναι χρήσιμο;

Αυτό που μας έχει συμβεί, είτε συνέβη σε όλον τον κόσμο είτε μόνο σ' εμας.

Στην πρώτη περίπτωση δεν έχουμε τίποτα το καινούριο να πούμε, στη δεύτερη κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει.