Σύμβολο αιώνιας απραγμοσύνης.

“I know nobody knows where it comes and where it goes”

“All the things come back to you”

Στην πόλη που ζω τα περισσότερα πράγματα δεν αλλάζουν. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν. Αργά ή γρήγορα από προβληματισμένοι γινόμαστε προβληματικοί. Το έχω δει με τα μάτια μου να συμβαίνει και το βλέπω να έρχεται και κατά πάνω μου. Μέχρι στιγμής βρίσκω επιτυχημένες (α)διεξόδους και βοηθάνε.

Πρέπει ο καθένας μας να βρει ένα όχημα για να ξεφεύγει. Κυριολεκτικά, μεταφορικά, όπως το νομίζει ο καθένας μας. Όπως το φαντάζεται. Στο τέλος αυτά που μας πληγώνουν αυξάνονται και πληθύνονται επικίνδυνα. Πλακώνουν αυτά που μας ενθουσιάζουν. Πλακώνουν τα όνειρά μας. Σταματάμε να ονειρευόμαστε. Και τότε, ανάμεσα στην διαδρομή δουλειά-σπίτι-δουλειά έρχεται ο Χαρούλης. Όχι για να δώσει χαρά. Ευτυχώς εγώ έχω πάντα πολύ μπροστά στο μυαλό μου το Επείγον ΣΧέδιο Άμεσης - Τελικής - Οριστικής φυγής.

Στην πόλη που ζω είναι σπάνιο να βρίσκεις καινούρια πράγματα να σε ενθουσιάσουν. Σπανιότερα καινοί άνθρωποι θα σε οδηγήσουν σε μια (α)διέξοδο. Και τότε τι κάνεις; Ψάχνεις να μείνεις καλά σε αυτήν την (α)διέξοδο. Να βρεις και το όχημα. Μέχρι να βρεθούν άλλες πλάνες να σε μαγέπσουν (το πσ αφιερωμένο στο Μερλ).

Σε μια τέτοια (α)διέξοδο οδηγούμαι από τα βήματά μου συχνά. Ίσως συχνότερα από ότι θα έπρεπε. Γυρίζοντας από την δουλειά στο σπίτι παίρνω αυτό το μικρό δρομάκι καμιά φορά. Στρίβω από το κακόγουστο internetάδικο δεξιά, περνάω από τους καθρέφτες (μερικές φορές στρίβω το κεφάλι μου αριστερά και απογοητεύομαι γιατί δεν είναι μαγικοί) - το Capri ίσως να είναι το μοναδικό μέρος που αλλάζει ονόματα πιο συχνά από τις μεταμφιέσεις που παίρνει το pooka - αλλά μόλις φτάνω κάπου εκεί στο τέλος του δρόμου κάτι με κάνει να πηγαίνω γρηγορότερα. Εκεί βρίσκεται το αιώνιο σύμβολο της πόλης. Το δικό μου.

Με σημαδεύει από μικρό παιδί.

Κάτω από το χαμηλό μπαλκόνι στέκει και σκονίζεται μια βέσπα. Και κάθε φορά που περνάω είναι η ίδια βέσπα με παραπάνω σκόνη. Δεν έχει κινηθεί εκατοστό και η σκόνη δεν είναι νεραϊδόσκονη. Καμιά φορά την περιεργάζομαι για να δω αν έχει αλλάξει τίποτα, αν ο μπροστά τροχός κουνήθηκε από τα παιδάκια που παίζουν (αν και ποτέ δεν τα έχω δει μόνο τα έχω φανταστεί). Έτσι μου ‘ρχεται να κόψω το σύρμα μπας και φύγει μόνη της.

Η βέσπα που ήταν σύμβολο φυγής κάποτε, έγινε στο μυαλό μου σύμβολο αιώνιας απραγμοσύνης για την πόλη που γεννήθηκα και ζω.

Ίσως κάποια στιγμή να κινηθεί.

Ίσως κάποια στιγμή να κρύβει ένα παιδικό δωράκι ο μπροστά τροχός.

Ίσως αυτή η στιγμή να είναι τώρα!