Έξαλλοι άνθρωποι

Αδύναμοι και κούφιοι χαρακτήρες, συνηθισμένοι σε μια αιώνια υποταγή σε άλλους, όταν κάποτε ξυπνάει μέσα τους το φιλότιμο και θέλουν να δείξουν σταθερότητα και συνέπεια, σκοντάφτουν πάντα σ' ένα φράγμα, σ' ένα όριο της σταθερότητας και της συνέπειάς τους.
Η διαμαρτυρία τους είναι συνήθως στην αρχή εξαιρετικά έντονη.
Αυτή η ένταση μάλιστα μπορεί να φτάσει μέχρι μανίας.
Ρίχνονται με το κεφάλι τους στο εμπόδιο, κλείνοντας τα μάτια τους, επιχειρώντας να σηκώσουν ένα φορτίο υπερβολικά βαρύ γι' αυτούς.
Μα όταν φτάσουν σ' ένα ορισμένο σημείο, κάτι τέτοιοι έξαλλοι άνθρωποι, σα να τρομάζουν με την ίδια τους την παραφορά, σταματούν ξαφνικά, εντελώς αποκαμωμένοι και αναρωτιούνται τρομαγμένοι:
"Τι είν' αυτό που έκανα;"
Ύστερα γίνονται αισθηματικοί, αναζητούν εξηγήσεις, γονατίζουν, ικετεύουν τη συγνώμη, παρακαλούν να 'ναι πάλι όλα όπως πρωτύτερα.
Και όσο το δυνατόν γρηγορότερα.